به نظر بنده معلم ابتدا باید خودش از ارامش قلبی و روحی برخوردار باشد و الگو واسوه شاگردان خویش باشدوهمچنین معلم بایستی از هدایت های الهی نسبت به وظایف خود و مسئولیت هایش نسبت به تعلیم و تربیت متربیان پیروی نماید و همچنین او بایدبه تفهیم اهداف، مبانی و روشهای تربیتی که متربی را در مسیر تعالی به آرامش می رساند بپرازدو تعلیم وتربیت را به عنوان هدایت رشد فرد در مسیر تعالی با توجه به عوامل تأثیر گذار بر سلامت روانی. یاد خدا ،آرامش قلب ،توکل الهی ،پاداش نیکو ، گوش سپردن به فرامین الهی ،عمل به فرامین الهی مدنظر قراردهداو بایستی شاگردان را با خداوند و صفات وهدایت های اوو یاد خدا و آرامش قلب وگناه و کدورت قلب آشنا سازدو مهم اینکه یاد خدا و توکل بر او که آرام بخش است را در شاگردان ایجاد سازدو با شنیدن اخبار امیدوار کننده که تسکین دهنده قلب است وپیروی از فرامین الهی از اضطراب جلوگیری نماید. وباتبیین حمایتهای اجتماعی که بر سلامت روانی تأثیر دارد شاگرد را اجتماعی پرورش دهدو به ذکر صفات خداوند، کمک به مستمندان ، پاکی دل و دور نگه داشتن از فساد، تواضع و فروتنی نسبت به فرامین الهی برای شاگردان توجه نمایدودر پایان معلم به بررسی میزان موفقیت متربیان در فهم و عمل به هدایت های الهی همچنین بررسی میزان رضایتمندی والدین از عملکرد فرزندانشان در محیط خانواده،از شروع یک دوره تحصیلی تا پایان آن ها بررسی میزان رضایتمندی شاگرد ،از فعالیت های آموزشی معلمان و اولیاء مدرسه در طول یک دوره تحصیلی، باز نگری استلزامات تربیتی و دلالت های ضمنی توصیه شده در فرایند تعلیم و تربیت بپردازد و از لحاظ رفتار خودش نیز عامل به گفته هایش باشد و در قلب خویش یاد خداوند را همیشه نورانی نگه دارد و تمام تلاش خود را برای یاد خدا و اموزش ان به شاگردان مبذول دارد وارامش روحی تنها در یادخداوند می باشد که هرکس از یاد خداوند اعراض نماید زندگی او همراه باسختی می شود و تبیین و نهادینه ساختن یادخدا و رساندن شاگردان به ارامش روحی مهمترین وظیفه معلم الهی می باشد.