شناخت خود از معرفت های مهم انسان می باشد داریم که معرفه النفس انفع المعارف و همچنین من عرف نفسه فقد عرفه ربه خداشناسی هم در سایه خودشناسی صورت می پذیرد با مطالعه و تدقیق در ایات قران کریم ،انسان خود را در آیینه آیات مورد شناسایی قرار می دهد، تواناییها، ضعف، وظایف، ابتلائات، آزمونهای خود را شناسایی می کند و قوانین حاکم بر زندگی خود را کشف می کند و بر آن اساس نیات و اعمال خود را تنظیم می نماید. تا این که مرحله موت فرا رسد و در حیاتی دیگر(حیات ابدی) قرار گیرد. داریم «بَلِ الْانسَانُ عَلىَ‏ نَفْسِهِ بَصِيرَة»(قیامت 14) «بلکه انسان به وضع خویش بینا است.» انسان فطری و تربیت یافته در صراط مستقیم اقرار به یکتا پرستی دارد، لذا انسان سرشتی یگانه پرست دارد و معتقد به هدایت راستین اوست و اینکه غیر از خدا کسی می تواند او را هدایت نماید، قبول ندارد. فطرت انسان در درون خود ظرفیت ها و توانایی هایی دارد که در اثر معرفت و عمل به معارف الهی (فطرت الله) می تواند به مقام رضا و خشنودی ابدی دست یابد.درهرجا که خداوند امر به انجام عملی می فرماید،نشانی از ظرفیت و توانایی فطری انسان است،پس انسان با شناخت خود به تواناییها ،ضعفها و نعمتهای الهی بیشتر اگاهی می یابد و وظایف و مسوولیتهای خود رادر مقابل پروردگار ونظام افرینش درک نموده و نسبت به انجام کامل و مطلوب انها همت می نماید که جایگاه انسان هم در گرو اعمال و رفتار انسان می باشد و چنین فردی انسان تربیت یافته می باشد که فکر و اندیشه و رفتار او در جهت هدف خلقت و رسیدن به غایت تربیت می باشد.