ایمان به خداوند حقیقتاً منشاء هدایت و تربیت صحیح انسان می باشد ایمان به آنکه خداوند هدایتگر مخلوقات است و هر کس را بخواهد هدایت می نماید و هر که را او خواسته حقاً هدایت یافته است و کسانی که به گمراهی می افتند واقعاًزیانکارند در واقع با ایمان به پروردگار متعال است که نقش خالق یکتا به عنوان پدید آورنده هستی و هدایت کننده در قلب انسان جای می گیرد و انسان با اعتقاد و شناخت خداوند یگانه نگرش خداگونه پیدا می نماید و رفتار و اعمالش نیز در جهت رضای الهی و رسیدن به قرب الهی قرار می گیرد. اعتقاد به اینکه خداوند خالق و مدبر و هدایت کننده عالم آفرینش است و با تفکر در مخلوقات و خلقت آنهاو نیزدر صفات ذات الهی و تدبر در هدایت الهی ،نور هدایت در انسان متجلی می شود و سعادت خویش را در عمل به دستورات الهی می یابد و به سوی وصال و کمال مطلوب انسان حرکت می نماید و تربیت صحیح و جامع بر انسان رهنمون می شود که خاستگاه آن ایمان به خداوند متعال و شناخت و معرفت ذات باری تعالی در حد توان بشری می باشد لذا اعتقاد و ایمان به پروردگار متعال را باید شروع هدایت و تربیت صحیح انسانی دانست که گام های بعدی جهت رفتار و عمل به فرامین حق تعالی را برای انسان هموار و مساعد می سازد.